Κέικ το Ίσιο!

Αυτή τη φορά... ισορροπήσαμε! :) Κέικ με κανέλα και μήλο.
Νόστιμοοοοο!!! Αν και υποψιάζομαι ότι ήθελε περισσότερο baking powder...

Μάλλον το επόμενο που πρέπει να πάρω είναι μια ζυγαριά και μια σπάτουλα για το μίξερ, γιατί σήμερα ένιωσα σαν το Uri Geller!!! Μου λύγισε το κουτάλι!!! :)

Ποιος θέλει κομματάκι;;;; Αν πάλι κάποιος δεν αρκείται στο ένα και μοναδικό κομματΆΚΙ που θα του δώσω και θέλει όοοοοοοοοοολο το κέικ δικό του, δεν έχει παρά να το φτιάξει! Συνταγή είναι κατάλληλος να δώσει ο Ηλ. Μαμαλάκης κι όχι εγώ, γι' αυτό ρίξτε ματιά εδώ. ;)

Κέικ το Λοξό!

Τι, μόνο ο πύργος της Πίζας; ΌΟοοοχι! ΚΑΙ το κέικ μου! Για την ακρίβεια το ΠΡΩΤΟ κέικ μου! Είχα δηλαδή προσπαθήσει και κάποτε, στο Λύκειο, να φτιάξω άλλο ένα, αλλά... κατέρρευσε, ωσάν τη... Ρικομέξ (τη θυμάστε;)!!! Μετά λοιπόν το κέικ-Ρικομέξ, τώρα και το Λοξό Κέικ!

Το πρώτο κομμάτι στην Αχτίδα και τον κ. Δημήτρη για να τους καλοπιάσω και να δείξουν επιείκεια! :):):)

Μπουκίτσα κανείς;;;

Πήραν φωτιά τα μολύβια!

Αμάν πια, αυτή η κυρία! Όλο φωνάζει "γρήγορα" και "γρήγορα"! Τι άλλο να κάνω πια για να ευχαριστηθεί; Χθες της έγραψα ότι την αγαπαο. Σήμερα ζωγραφίζω τα μοτίβα μου όσο πιο γρήγορα μπορώ. Μέχρι και το Θ είπα επιτέλους! Κάνω τρομερή προσπάθεια για το Γ και το Δ! Την αφήνω να μου δίνει σφαλιαρίτσες όταν δεν κοιτάω και μετά κάνει την αδιάφορη. Μου τσιμπάει τα μαγούλια συνέχεια. Το πρωί έσκασε στα γέλια όταν με είδε να ζωγραφίζω και με τα δύο χέρια και της είπα να με φωτογραφίσει με το κινητό της γιατί δεν είχε μαζί της τη μηχανή της. Εεεεεεεεεεε, μα πια! Τι άλλο να κάνω γι' αυτήν; Δύο χέρια έχω όλα κι όλα!!!

ΣΚ στο Λασίθι

Το project ήταν να πάω με το αυτοκίνητό μου δύο εργάτες στο χωριό του μπαμπά, προκειμένου να μαζέψουν τις ελιές. Όχι, όχι, εγώ δε θα συμμετείχα σ' αυτό το εγχείρημα, ούτε και αρχικά ήταν στο πλάνο να εκτελέσω χρέη... ταξιτζή, αλλά προσφέρθηκα γιατί, πώς αλλιώς θα πήγαιναν 4 άτομα με ένα αγροτικό αυτοκίνητο χωρίς καμπίνα; Έτσι λοιπόν, Παρασκευή μετά το σχολείο αναχώρησα για το χωριό μου. Κοιμήθηκα νωρίς και αχάραγα το Σάββατο με ξύπνησαν για να φύγουμε για το χωριό του μπαμπά στον Άγιο Νικόλαο. Ευτυχώς όλο το project το είδα σαν... εκδρομή! Φωτογραφική μηχανή ανά χείρας, βιβλίο για παρέα, ταπεράκι με μπιφτέκια μαμαδίστικα, πορτοκάλια αλλά καφές ανύπαρκτος!... Μου υποσχέθηκα, λοιπόν, καφέ στον Άγιο Νικόλαο με καλή παρέα! Την Άννα κι ένα... Αστροπελέκι! Γλυκύτατες και οι δύο, ειλικρινά χάρηκα την παρέα και το καφεδάκι μαζί τους. :)

Η θέα ανεβαίνοντας από την Πλάκα, για το χωριό του μπαμπά, μαγευτική! Η Σπίνα Λόγκα πρόκληση και εικόνες από το υπέροχο βιβλίο της Χίσλοπ "το Νησί" έντονες στο μυαλό μου.

Την επόμενη μέρα, την Κυριακή, η διαδρομή θα ήταν ξανά η ίδια. Ο μπαμπάς με ξύπνησε ... βάρβαρα: άναψε το φως μπαίνοντας στο δωμάτιο! Και μαζί με το φως, ξεχύθηκαν στο μυαλό μου και οι εικόνες από την παιδική ηλικία: "Παιδιά, 7:30 η ώρα! Σηκωθείτε! Σχολείο δε θα πάμε σήμερα;"... :)

Αυτή τη φορά η βόλτα μου ήταν ως την Ελούντα για αγορά εφημερίδων. Όμως το καφεδάκι μου είχα αποφασίσει να το πιω στην Πλάκα, στο "Πεύκο" που αναφέρει και η Χίσλοπ, ακριβώς εκεί απ' όπου φεύγουν τα καραβάκια για το Νησί. Αυτή τη φορά... μοναξιές. Βιβλίο και περιοδικό συνόδεψαν το γαλλικό καφέ, ώσπου η ώρα πέρασε και η επιστροφή στη βάση μου σήμανε την αρχή της νέας εβδομάδας.

Τελικά, δεν είναι κι άσχημη η Κρήτη, ε;

Καλό μήνα! Με πολλές όμορφες αποδράσεις! :)

Μεγαλώνω, το άτιμο!

Από μωρό μού άρεσε το ροζ. Επίσης μωρό χαμογελούσα, ίσως περισσότερο...

Στα 24 είπα να... ξαναγίνω παιδί. Καρδουλοτούρτα και καρτουνοκεράκια. Δεν είναι αστείο, εντάξει;;;!

Στα 25 είπα να συνεχίσω να 'μαι παιδί. Και αυτή, ναι, είναι η αγαπημένη μου φωτογραφία. Αχχχ, ποτέ δε θα ξαναγίνω έτσι, γμτ! :(

Στα 28 η Ματούλα (ή Λίνος), είπε να μου φτιάξει μια e-τούρτα. Η Ματούλα μού φτιάχνει τις e-τούρτες μου από τότε που με e-γνώρισε, δηλαδή εδώ και... πέντε χρόνια. Την ευχαριστώ πολύ πολύ!

Τα φετινά γενέθλια τα έκανα προημερών. Βιάστηκα, αλλά τότε είχα παρέα. Ήμουν στο σπίτι με του γονείς μου, πήρα ένα γλυκό στο ένα χερί, στο άλλο μια λαμπάδα του Πάσχα (πού να ανοίγεις 28 τρύπες σε ένα κρεμώδες γλυκό;!), η μαμά μού είπε το τραγουδάκι τελειώνοντας με το "...να μία χαζοβιόλα" (πράγματι, ήταν πολύ γελοίο θέαμα, εγώ όρθια με τη λαμπάδα ανά χείρας) και έτσι... τέλειωσε η ιστορία. Φωτογραφία σημερινή με ένα... καρδουλορεσουδάκι στο χέρι, έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε.

Και ένα τραγουδάκι που μου αφιέρωσε προχθές ο γλυκουλιός μου και πολύ μου άρεσε: